Oblatura świecka
Świeccy Oblaci Benedyktyńscy
Oblacja benedyktyńska sięga swymi początkami czasów samego św. Benedykta. W jego „Regule Mnichów” – jak również w „Drugiej Księdze Dialogów” św. Grzegorza Wielkiego czytamy o dzieciach, które chrześcijańscy rodzice oddawali do klasztoru, poświęcając je Bogu. Akt ten określano łacińskim słowem oblatio – „oddanie, ofiarowanie, poświęcenie”. W miarę jednak upływu wieków oblacja zaczyna oznaczać akt, mocą którego mężczyźni i kobiety oddają swoje usługi i siebie samych klasztorowi, poddając się też całkowicie jego kierownictwu duchowemu.
W ten sposób powstał specyficzny typ duchowości ludzi żyjących w świecie, a nie w klasztorze, ale również opierających swój styl życia chrześcijańskiego na Regule św. Benedykta – pełnej mądrości i wewnętrznej harmonii, oraz na tym wszystkim, co wynika z bezpośrednich kontaktów z konkretną rodziną zakonną, do której – przez złożenie oblackich przyrzeczeń – zostali jakby wszczepieni.
Konstytucje Kongregacji Niepokalanego Poczęcia NMP Mniszek Benedyktynek w Polsce, w rozdziale 1 w p. 7 wskazują: „Każdy klasztor może za zgodą Kapituły domowej ustanowić oblaturę świecką, która będzie posiadać swoje statuty i opiekunkę z ramienia Klasztoru” (Konstytucje Kongregacji Niepokalanego Poczęcia NMP Mniszek Benedyktynek w Polsce, 2024).